سلام

فیلم بسیار زیبای ما هم پاپ داریم ( Habemus Papam) را برای شما که در جستجوی مفاهیم سفر قهرمانی مرد هستید توصیه می کنم.

آن هنگام که در جستجوی مفاهیم بلوغ مردانه هستیم!

آن هنگام که در جستجوی زخمهای مردانه و نقش آن در زندگی هستیم

تنها راه ما

تنها راه حل ما

تنها مسیر کمک کننده به ما

خودمان هستیم

ناگهان نام ما به عنوان برگزیده و راهبر انتخاب میشود

ناگهان از میان انبوه نام ها اراده بر مسیری دیگر محقق میشود.

چقدر جالب که برای نور بودن بایستی از خاک عبور کرد.

برای اینکه در جایگاه نور قرار بگیریم باید اجزای خاکی خود را بپذیریم.

در فضای رهبانیت مسیحی و تقدس فضای گفتگو با مسیح، چنین فیلمی به گمان من نقدی زیبا و برزگ بر این ساحت داشت

گرچه خاطره دیدن فیلم زیر نور ماه را برای من متجلی کرد اما نگاهی نوین به جدایی رهبران دینی از آیین سفر زندگی ارائه نمود.

انسانی بودن پدر مقدس

و اینکه او نیز نیازمند فرزانگی در سفر قهرمانی خویش است خود نیز نکته بسیار دقیق و زیبای این فیلم است.

تلاقی بین نقش و هویت

آنچیزی که سالها ما بدنبال آن هستیم

اینکه آیا ما بدنبال اولویتهای نقش مان حرکت می کنیم ( مانند پدری، معلمی، همسری)

و یا بدنبال هویت خودمان هستیم ( مرد بودن یک چیز است و نر بودن چیز دیگر)

چه بسیارند ماهیگران آب ندیده

چه بسیارند نجاران چوب ندیده

و پاپ برای آنکه پاپ باشد باید به جریان زندگی برگردد.

نکته اصلی سفر قهرمانی مرد در این فیلم پذیرش زخمها است. آنگاه که پاپ نیز می پذیرد که زخمهای دوران کودکی او را رنجانده است.

صحنه بیاد ماندنی در این فیلم، صحنه انتخابات است. آن هنگام که همه عاجزانه از خداوند درخواست می کنند که انتخب نشوند.

چه غریب است این حس در دنیای امروز