سلام دوستان 

خاطرم هست که در جشنواره سال گذشته دو ساعت و نیم درصف چنین فیلمی ایستادیم و در آخر هم نشد که فیلم را ببینیم. الان از آن موضوع خوشحالم زیرا به نظرم یکی از پر نقدترین فیلمهاییست که تا کنون دیده ام.

در نگاه اول سناریوی این فیلم برای اولین بار در این ایران ستودنیست. جسارت به پرداختن چنین فیلم زخم آلودی از انرژی آرتمیس خانم پوران درخشنده بر می آید.

اما در کنارش می توانم به این نکته اشاره کنم که سناریوی این فیلم در بازار هالیوود مشابه نزدیک دارد. گرچه نقطه قوت فیلم و وجه تمایز آنرا در انتهای فیلم می دانم که بقول یکی از دوستان اگر واقعا انتهایی غیر از این داشت دیگر حتی نمی توان امتیازی به این فیلم داد.

در نگاه دوم شکل بازیگری است! به من اصلا نچسبید. نمی دانم آیا خود بازیگران از دیدن این فیلم راضی هستند یا نه...

اما شکل بازی هیچ واکنش احساسی نداشت و مخاطبان صرفا به جهت مسیر فیلمنامه تحت تاثیر قرار می گرفتند. فقط بازی طناز طباطبایی را در می توان به عنوان حامل زخم اصلی فیلم ستود.

در کل آرک تایپ های مرتبط با این فیلم در فضای هادس و پرسفون دیده میشود و می توان مردان اینچنینی را که دست به چنین اقدامات میزنند را افرادی با آرک تایپ سرکوب شده آرس و پوزیدون دانست.

در کل به گمانم فیلم متوسطی بود.